Als pedicure hoor en zie ik na de vakantie de meest bijzondere verhalen. Soms hoef ik alleen maar naar de voeten te kijken en ik weet genoeg. De slipper is natuurlijk hét ultieme vakantie-item. Die gaat in ieders koffer, want makkelijk aan en uit, lekker luchtig en je hebt er geen omkijken naar. Totdat er 15.000 stappen mee worden gezet. Dan verandert die gezellige slipper ineens in een martelwerktuig. Het bandje tussen de tenen begint te schuren, de voetzool brandt en de tenen proberen zich wanhopig ergens aan vast te klampen. En toch blijven ze hardnekkig lopen.

Want ja, die ene ijssalon is nog maar 800 meter… En dan is daar de blaar.

Of beter nog, een blaartje. Op de één of andere manier worden die altijd kleiner gemaakt dan ze zijn. Het is echt maar een kleintje. Maar heb er toch wel last van. Ik snap het ook niet hoe die daar gekomen is. Kun jij er wat mee?

Strand als souvenir

Ook een klassieker: het strand dat als souvenirtje mee naar huis komt. Je haalt een beetje zand onder een nagel vandaan. En bij nog een teen. En nog eentje. Daarna vraag je je af, welk strand zit ik nu te ontleden? Zeeland of komt het van verder?

Het meest gecharmeerd ben ik van de wandelvakantievoeten. Die vertellen meestal een horrorverhaal. ‘Wij hebben echt ontzettend veel gewandeld!’

Je kijkt naar de voeten. Je hoeft geen verdere uitleg. De voeten hebben de complete wandelroute al voor je uitgetekend. Eelt hier. Drukplek daar. Nagel geïrriteerd. Hiel overwerkt. Je hoeft alleen nog maar te vragen: En, was het leuk?

Boemerangs

Meestal zie je dan ook dat de tenen een eigen vakantie hebben gevierd. Door warmte, vocht, zweten, zwemmen en urenlang in schoenen lopen kunnen de voeten behoorlijk reageren. En soms hebben de tenen na twee weken vakantie duidelijk besloten: ‘Wij doen even niet meer mee!’
Een gouwe ouwe in de stoel is de ‘Ik heb er eigenlijk helemaal niets aan gedaan tijdens de vakantie.’ Nee… Dat zie ik! En toch is het ook wel weer mooi. Want ergens heeft de cliënt gedacht: ‘Mijn pedicure regelt dat na de vakantie wel weer even.’ Dat vertrouwen is natuurlijk goud waard!

De cliënt kijkt naar haar voeten en zegt: ‘Kun jij ze nog redden?’ Tuurlijk! Ik probeer er weer voeten van te maken, geen probleem! En hoe mooi is het als ze daarna zeggen: ‘Zo, daar kan ik weer even mee vooruit!’ Ik denk dan: dat hopen we maar! Want over een paar weken staat ze er waarschijnlijk weer. Met dezelfde slippers. Een andere wandelroute. En een nieuwe souvenir.

Vakantievoeten zijn net boemerangs. Ze komen altijd weer terug!

[foto + credit]

Swissmediavision / Getty Images / iStock