Monkeybusinessimages / Getty Images / iStock

Huis aan huis bedelen om geld is niet per se mijn lievelingsactiviteit, maar gelukkig had de medewerker waar ik aan gekoppeld werd er wel onwijs veel zin in. Als je interesse hebt in het bestuderen van menselijk gedrag kun je met collecteren je hart ophalen.

Ik kwam erachter dat ik ergens een trend gemist heb. Het aantal mensen dat in ondergoed de deur open deed was niet op twee handen te tellen. Vooral mannen maken er blijkbaar een sport van om in boxershort in de deuropening te verschijnen. Nou was ik de enige die zich daarover verbaasde, want mijn mede-collectant had een heel ander probleem. Hij verwarde het woordje collecteren steeds met condoleren. En dan krijg je ineens een heel ander soort gesprekje. Daarom leek het ons verstandig om onze hulpvraag in een ander jasje te steken.

Eten van de vloer

Zo deur aan deur moest ik terugdenken aan mijn tijd als ambulant pedicure. Daar keek ik ook mijn ogen uit in menig huiskamer. Bij sommige mensen heb ik mij ernstig afgevraagd wat ik zat te doen tussen alle weggeschoven rommel en op vloeren waar je van kon eten omdat er wel heel veel kruimels op lagen. En je komt in de gekste situaties terecht. Ooit heeft een mevrouw voor mij de deur niet opengedaan, omdat ze mij vijf minuten daarvoor had afgebeld via de voicemail. Maar ik had dat telefoontje gemist omdat ik achter het stuur zat, dus begreep ik niet waarom ze niet open deed, terwijl ik haar gewoon zag zitten. Bijzonder gedrag! En gelukkig ben ik niet te verlegen om te vertellen dat het zo niet helemaal werkt. En ook dat ik niet samen met een vrijgezelle man beneden in zijn kelder wilde gaan kijken. Zoals mijn docente vroeger al zei: je moet de mensen gewoon opvoeden!

Misplaatst medelijden

Uiteindelijk doe ik dat als buddy van de medewerkers van de lunchroom ook een beetje. Ik probeer de boel gewoon in goede banen te leiden. We collecteerden voor HandicapNL. Daarom vonden de meeste mensen het erg leuk dat ik iemand van de doelgroep bij me had die het woord deed. Eén mevrouw vond dat dan weer zielig. Soort van vals sentiment. Ze had denk ik niet door dat ze misplaatst medelijden had en ook nog eens met de verkeerde persoon. Want hij had de ochtend van zijn leven en vond het allemaal heel gezellig. En ze had waarschijnlijk ook gemist dat we met tegenwind op de fiets naar de wijk waren gekomen en dat hij een elektrische fiets heeft en ik niet. Dat is niet bij te houden, hoor. Geen wonder dat hij zich steeds vergiste met condoleren. Hij hoorde mij natuurlijk puffen…