De mensen die met deze artsen en onderzoekers meedachten, gaven aan dat ze in de praktijk tegen allerlei belemmeringen aanlopen. Ze vinden onder meer dat ze te weinig steun krijgen bij het voorkomen van diabetische voetulcera. Ze vinden het zwaar dat ze constant alert moeten zijn op het ontstaan van ulcera. En de kosten voor de zorg en voor reizen zijn moeilijk op te brengen.

Behoud van zelfvertrouwen

Als het aan hen ligt richten de onderzoekers zich vooral op betere manieren om problemen te voorspellen voordat ze zich voordoen. Daarnaast op betere voorlichting, en op het ontwikkelen van hulpmiddelen die voetcontroles makkelijker maken. Daarbij denken ze in de eerste plaats aan het gebruik van techniek, bijvoorbeeld aan draagbare sensoren. En ook aan een AI-systeem waarmee je naar je eigen behoeften kunt bijleren. Daarnaast willen ze ook bijleren van lotgenoten. Bij dit alles gaat hen niet alleen om hun gezondheid, maar ook om hun kwaliteit van leven, de manier waarop ze maatschappelijk kunnen functioneren, én om het behoud van zelfvertrouwen.

Persoonlijkere zorg

Nederlandse artsen pleitten eerder al voor meer persoonlijke, geïndividualiseerde geneeskunde in de zorg voor diabetische voetulcera.

J. N. Maharaj, J. Woodburn, A. McLaren-Kennedy, et al., “Diabetic Foot Ulcer Prevention Priorities Established by Consumers From Low Socioeconomic and Culturally Diverse Communities,” Diabetes/Metabolism Research and Reviews (2026): e70206, https://doi.org/10.1002/dmrr.70206.