Over het algemeen is er prima mee te werken. Zo verkoop ik mijn producten sneller aan een man. Mannen denken: de pedicure zegt dat ik meer moet smeren, zij verkoopt crèmes in haar salon, dat is makkelijk want dan hoef ik er niet meer op uit. Dus ik neem meteen een tube mee en klaar is Kees. Een prima denkwijze!

Maar er zijn ook momenten dat ik een man vol verbazing aan kan kijken en even helemaal niet meer met hem level. Zo’n moment had ik een poosje geleden tijdens mijn werk toen ik een manspersoon in mijn behandelstoel had zitten. Ik neem jullie mee in het verhaal…

Een tijdje geleden was er een inbraakgolf gaande in onze buurt en omliggende dorpen. Bij een aantal huizen hebben inbrekers het een en ander buitgemaakt en een puinhoop achtergelaten.

Bij sommige huizen bleef het bij een inbraakpoging, zo ook bij de man in mijn stoel. Zoals dat gebruikelijk is in een klein dorp was dat mij al ter ore gekomen, maar in verschillende versies dus ik wilde graag het verhaal van ‘het slachtoffer’ zelf horen. Dichterbij de bron kom je tenslotte niet.

De meneer vertelde dat de volgende ochtend vroeg de race zou beginnen en dat hij daar graag naar wilde kijken. Daarom ging hij die avond al vroeg naar bed. Hij had de wekker net gezet en was nog niet in slaap gevallen toen hij rare geluiden hoorde. Eerst bij een raam, maar dat stopte, en niet veel later bij de voordeur. Hij vertrouwde het niet dus hij ging voorzichtig op onderzoek uit.

Ik zat inmiddels al op het puntje van mijn stoel – voor zoverre dat gaat op een draaikruk – en wachtte vol spanning af hoe hij het ging oplossen. Hij biechtte op dat hij het zelf toch ook wel spannend vond en daarom iets zocht om mee naar de voordeur te nemen. Dat werd een paraplu. Dapper! En je vrouw, vroeg ik toen. Wat deed je vrouw? Oh, die sliep verder. Huh, wat??!!!

Hier raak ik de raakvlakken met mijn eigen sekse enigszins kwijt. Als mijn man inbrekers tegemoet zou treden met een paraplu, dan zou ik er denk ik als een halfslachtige bibberheld achteraangaan met een gevaarlijk voorwerp. Een föhn bijvoorbeeld. Geen idee waarom, wellicht door de vorm.

Nu bleek dat geluid maken al genoeg was om de inbrekers af te schrikken. Ze hebben hun poging gestaakt en zijn op de vlucht geslagen. Eind goed, al goed! Wat mazzel is, want je hoort soms ook van brutale inbrekers die zomaar met messen gaan zwaaien. En aangezien ik nogal een beelddenker ben en de gehele situatie voor ogen zag, vraag ik strak van de spanning: en, is alles goed afgelopen en opgelost? Ja hoor, zegt de man heel laconiek. De politie kwam gelukkig pas na de race langs. Dus die heb ik gewoon kunnen zien…

Werkelijk, ik ga dat manvolk nooit begrijpen!