Als mensen vragen naar haar hersenletsel probeert Rosalie in Jip-en-Janneke-taal uit te leggen hoe het haar leven beïnvloedt. ‘Als ik op straat loop en er toetert een auto op een meter of tien afstand, dan komt dat bij mij binnen alsof ik een meter naast een enorme scheepshoorn sta. Het dagelijks leven kent zo enorm veel prikkels. Het zou fijn zijn als ik een stukje bewustwording kan creëren en dat mensen iets meer rekening met elkaar houden. Dat is mijn motivatie voor mijn wandeltocht.’ Tegelijkertijd probeert ze sponsors voor haar tocht te vinden die het werk van de Hersenstichting willen ondersteunen.
Tegenslag
Na drie dagen wandelen bleek ze een stevige blaar te hebben opgelopen, maar met een second-skin-pleister liep ze de volgende dag moeiteloos verder. Die avond had ze onderdak bij een pedicure. Toen Rosalie de pleister verwijderde bleek dat de blaar ontstoken was. De pedicure verzorgde samen met een buurvrouw de wond. Omdat ze kon regelen dat ze haar rugzak een paar dager niet hoefde te dragen, durfde Rosalie het aan om haar tocht voort te zetten. Langzaam gaat het beter met de wond. Al heeft de tegenslag wel invloed op haar. ‘Mijn hoofd ontploft inmiddels wel van al deze extra prikkels en mijn hersenletsel zorgt ervoor dat ik enorm in doemscenario’s blijf hangen.’
Emotioneel
Inmiddels is ze over de helft van haar wandeltocht van 414 kilometer, die loopt van haar geboortegrond naar haar woonplaats. ‘Toen ik Alkmaar achter mij liet was dat wel even emotioneel. Symbolisch loop ik deze tocht om mijn oude leven, zonder NAH, achter me te laten en naar de toekomst te lopen, met NAH, in Enschede.’
