In aanloop naar de Paralympische Spelen was er op het achtuurjournaal een korte documentaire te zien waarin oud-paralympiër Jiske Griffioen zich per openbaar vervoer een weg baande door Parijs. Ondanks het uitgebreide Parijse metronetwerk bleken slechts twee stations voor rolstoelers toegankelijk. Haar conclusie was dat het zonder hulpvraag voor een invalide onmogelijk is om in Parijs van A naar B te reizen. Zo had ik Parijs nog nooit bekeken. Maar waarom dit voorbeeld?
