Ik ben van mening dat je van vrijwilligerswerk in principe niet slechter wordt. Alleen vergeet ik soms dat ik dat principe niet altijd moet doorvoeren in mijn salon. Daarom heb ik op een gegeven moment bijvoorbeeld de deelbehandelingen in het leven geroepen. Je kunt het verhelpen van een ingroeiende nagel of verwijderen van een enkele likdoorn niet altijd als vriendendienst zien. Dat nieuwtje gaat namelijk vrij snel rond, vooral in een dorp. Dus daar werk ik nu al een aantal jaren mee, tot ieders tevredenheid. Want iedereen weet waar hij of zij aan toe is. Lekker transparant!
Pijn in de portemonnee
Net als het feit dat iedereen weet dat er momenteel nogal oorlog gevoerd wordt. En dat beginnen we te voelen in onze portemonnee. Om te beginnen is het niet meer grappig om je auto vol te tanken. Ik ben nu extra blij dat ik gestopt ben met ambulant werken. Maar nu begint mijn mailbox ook vol te lopen met berichten van groothandels dat door diezelfde oorlog alles zo duur wordt en dat ze helaaaaaas genoodzaakt zijn om de prijzen te verhogen. Gelukkig niet blijvend (ja ja). En hier komen mijn niet-zakenvrouw-skills om de hoek kijken. Want wat nu….?? Uiteraard is dat een retorische vraag, want ik weet heel goed wat ik nu moet doen. Alleen ben ik zo’n kneus die dat helemaal niet leuk vind. Vooral omdat het zo vermoeiend is om je steeds te moeten verdedigen. Ik ben altijd al een voorstander geweest van vrede, maar nu helemaal! En over transparantie gesproken… Wat voor mij helder is, is dat Koningsdag een nationale feestdag is, dus standaard een kruis in mijn agenda.
Terwijl ik stond te proosten met oranjebitter en een oranje tompouce onder mijn neus schoof, waren er gewoon collega’s hard aan het werk. En groot gelijk, want er vallen in april en mei al genoeg werkdagen af door alle feestdagen. Maar het werd me wel weer meteen duidelijk waarom dat lintje voor zakenvrouw van het jaar steeds aan mij voorbij gaat. Met deze werkhouding wordt dat natuurlijk niks. Al vond ik het wel heel verrassend om te lezen dat sommige collega’s die vrije dag gewoon vergeten waren. Nou triggert de datum 30 april mij ook nog steeds, maar mijn cliënten houden mij wel bij de les dat op 27 april een afspraak inplannen geen optie is. Nou zouden ze trouwens mijn deur ook niet kunnen bereiken, want ze moeten dan wel heel veel kleedjes trotseren. Nee, dan loedermoeder, dat past mij beter!
Ouderlijk gezag
Tijdens een spelletje pimpampet met de familie kreeg ik de mogelijkheid om opvoedkundig op te treden. Bij het kaartje ‘noem iets wat van grootte kan veranderen’ werd de letter P gedraaid (allicht) en was mijn puberzoon er als de kippen bij. Over topografie moet hij lang nadenken, maar nu niet hoor! Maar in plaats van mijn ouderlijk gezag te laten gelden was ik veel te druk met hard lachen. Daar gaat die lintjesregen…
